هدفِ خلقتِ انسان، رسیدنِ به کمال است؛ کمالی که خداوند، مسیر رسیدن به آن را در قالب دین و از طریق پیامبران الهی برای بشر ترسیم کرده است. دین، نقشهی راهی است برای رشد انسان و رهایی او از سردرگمی که عمل به آن، انسان را قدمبهقدم به کمال نزدیک میکند. اما این مسیر الهی، نیازمند تبیین، تبلیغ و پاسداری است؛ نیازمند کسانی است که بتوانند دین را درست بفهمند، آن را تبلیغ و تبیین کنند و در برابر شبهات و پرسشها، پاسخهای روشن و متقن ارائه دهند.
اینجاست که جایگاه طلاب و روحانیون معنا پیدا میکند. آنان وارثان پیامبراناند؛ «العلماء ورثة الأنبیاء». همانگونه که پیامبران مأمور ابلاغ و تبیین دین بودند، طلاب نیز وظیفه دارند راه کمال را برای جامعه روشن سازند و در این مسیر قدم بردارند.
پیش از انقلاب اسلامی، طلاب و روحانیون دورهای را پشت سر گذاشتند که میتوان از آن به «دوران انزوا» تعبیر کرد؛ دورانی که طلاب و حوزههای علمیه در متن زندگی مردم تأثیر چندانی نداشتند. حکومتها میآمدند و میرفتند و حوزههای علمیه و علمای دین، در این تحولات کلان، نقشی حاشیهای و فرعی ایفا میکردند. اما انقلاب این معادله را تغییر داد. با پیروزی انقلاب، حوزه علمیه وارد «دوران حضور» شد؛ دورانی که حوزه علمیه و طلاب در متن جامعه و زندگی مردم قرار گرفتند و به عنصری تأثیرگذار و اصلی بدل شدند.
انقلاب اسلامی موجب گشت تا حوزه علمیه از انزوا خارج شود و به عرصه حضور و اثرگذاری و عنصری اصلی بودن، وارد گردد. اگر قرار است این دوران حضور استمرار یابد، اگر قرار است نظام اسلامی شکل بگیرد و اسلامی بماند، حوزه علمیه باید انقلابی بماند. همانگونه که مقام معظم رهبری تأکید کردهاند:
«اگر بخواهیم نظام اسلامی، انقلابی بماند و اسلامی بماند، حوزه قم باید انقلابی بماند؛ اگر حوزههای علمیه انقلابی نمانند، نظام در خطر انحراف از انقلاب قرار خواهد گرفت.»
این کتاب، با تکیه بر بیانات امامین انقلاب، بهروشنی نشان میدهد که چرا اسلام و طلاب همواره آماج دشمنی بودهاند، حوزه علمیه چه مسیری را طی کرده و برای حرکت رو به جلو، چه مسئولیتی بر دوش طلاب قرار دارد. مطالعه این اثر، تصویری روشن از گذشته، حال و آینده حوزه ارائه میدهد و راه رسیدن به جامعهای متعالی و الهی را ترسیم میکند.
