طلاب، سهمی برجسته و انکارناپذیر در شکلگیری نظام جمهوری اسلامی ایران دارند؛ سهمی فراتر از بسیاری از اقشار دیگر. در روزهای نهضت، طلاب همچون زنبوران عسل، پیام و کلام امام خمینی رحمهاللهعلیه را دریافت کردند و آن را به دورترین نقاط کشور رساندند. همین تلاشهای آگاهانه و مجاهدانه بود که آتش انقلاب را شعلهور ساخت و زمینه تأسیس نظام جمهوری اسلامی را فراهم آورد. با توجه به این نکته، طلاب باید از این نظام حفاظت و پاسداری کنند.
از سوی دیگر، این نظام بر پایه دین بنا شده و هدف غایی آن، هدایت انسان به سوی کمال است. در چنین ساختاری، نقش علما و حوزههای علمیه نقشی محوری و تعیینکننده است. مردم به علما رجوع میکنند و آنان را مرجع تشخیص و هدایت میدانند. ازاینرو، طلاب و روحانیون نمیتوانند نسبت به وضعیت نظام اسلامی بیتفاوت باشند.
آگاهی از شرایط نظام، شناخت ضعفها و کاستیها، اطلاع از پیشرفتها و دستاوردها و تشخیص میدانهایی که نیاز به حضور و کمک دارند، از جمله وظایف اساسی علما و طلاب است. همچنین هرجا که دشمن تمرکز خود را معطوف کرده و نقطهای از نظام را هدف قرار داده است، طلاب وظیفه دارند با بصیرت و آگاهی، از آن دفاع کرده و اجازه ندهند پایههای این نظام الهی تضعیف گردد.
حوزههای علمیه و علمای دین باید همواره با تحولات نظام اسلامی همراه باشند و در پی آن باشند که نقش حقیقی و صحیح خود را در تداوم، استحکام و گسترش این نظام بیابند و به آن عمل کنند.
این کتاب، با استناد به بیانات امامین انقلاب، بهروشنی تبیین میکند که نسبت دین با نظام اسلامی و رابطه طلاب با نظام جمهوری اسلامی، نسبتی سکولار و جدا از سیاست نیست. جامعه اسلامی به عالم دینیِ آگاه، بصیر و مسئولیتپذیر نیاز دارد؛ عالمی که بتواند در کنار حفظ هویت علمی و دینی خود، در مسیر تقویت و صیانت از نظام اسلامی نقشآفرینی کند.
مطالعه این کتاب به طلاب کمک میکند تا آنها وظیفهی خود، در قبال نظام جمهوری اسلامی ایران را، بهدرستی بشناسند و نقش خود را در جایگاه و مسئولیتی که بر عهده دارند، آگاهانه و فعالانه ایفا کنند.
